Czy doświadczenia i emocje mogą być podstawą poznania Boga?

Ruch charyzmatyczny dopuszcza interpretację Pisma Świętego z perspektywy własnych przeżyć, emocji lub doświadczeń. Odczucia traktowane są jako czynnik kształtujący znaczenie określonego fragmentu Pisma. Niektórzy podkreślają, że samo Słowo nie ma głębszego znaczenia, dopóki nie towarzyszy mu określone przeżycie u czytelnika, wywołane wpływem ducha świętego, które pozwoli mu go zrozumieć i zastosować w życiu. Czynione jest rozróżnienie na „słowo” zapisane w Biblii, które jest pewną abstrakcyjną ideą, oraz na „słowo ożywione”, czyli indywidualne zrozumienie danej nauki lub zaleceń, pod wpływem własnych doświadczeń i przeżyć. Podkreśla się, że dopiero „słowo ożywione” może mieć realne zastosowanie do życia Chrześcijanina. Dlatego też, za podstawę interpretacji służą niekiedy prywatne objawienia ducha świętego lub rzekome bezpośrednie instrukcje pochodzące od Jezusa lub samego Boga.

Chrześcijaństwo na całym świecie napędzane jest dziś przez wiele prądów i idei, spośród których szczególnie barwny i aktywny wydaje się być ruch charyzmatyczny. Nauczanie głoszone w tym ruchu budzi niepewność i pewnego rodzaju zakłopotanie wśród wielu Chrześcijan. Opisy cudów i doświadczeń, jakie przeżywają członkowie charyzmatycznych kościołów, z jednej strony wydają się być żywym wspomnieniem biblijnych opisów wydarzeń z czasów pierwotnego Kościoła, a z drugiej strony wywołują poczucie niepewności u tych z Chrześcijan, którzy w swym życiu nie doświadczają tego rodzaju uniesień.

 By móc skupić się na szczególnej odpowiedzi króla żydowskiego na pytanie apostoła Pawła zapisanej w powyższym wersecie, wcześniej przypomnijmy sobie kontekst tej wypowiedzi - Dz. Ap. 21:17- 26:32.

Gdy apostoł Paweł wracał do Jerozolimy ze swojej trzeciej podróży misyjnej wstąpił do apostoła Jakuba, by spotkać się ze wszystkimi starszymi. Tam opowiedział im „szczegółowo, czego Bóg dokonał wśród pogan przez jego służbę”. W siódmym dniu, gdy Żydzi z Azji ujrzeli ap. Pawła, podburzyli mieszkańców, jakoby apostoł nauczał wbrew Bożemu prawu. Bitemu Apostołowi Pawłowi przybył na pomoc dowódca kohorty wraz z żołnierzami i setnikami. Ten związawszy go, osadził w twierdzy. Gdy rzymski dowódca dowiedział się o zasadzce jaką planują Żydzi, kazał wysłać Ap. Pawła do Cezarei, by zajął się tą sprawą namiestnik Feliks. Dopiero po dwóch latach sprawa apostoła była rozpatrywana. Najpierw przez Festusa (następcę Feliksa) a później przez króla żydowskiego Agryppę i jego siostrę Berenikę. 

Przełom roku to szczególny czas, powiedziałbym symboliczny. Czas podsumowań i nadziei, czas kiedy dziękujemy Stwórcy za miniony rok i prosimy o błogosławieństwo na nowy Rok. Czas gdy staramy się załatwić niezałatwione sprawy tak by Nowy Rok „zacząć z czystym kontem”,  czas postanowień i dobrych życzeń. Jednak to co najbardziej odczuwa się na przełomie starego i nowego roku to właśnie upływający czas.

Wydaje się, że czas jest ważnym narzędziem w rękach Wszechmogącego i wykorzystuje On go zarówno by realizować swoje cele wobec całej ludzkości jak i wobec indywidualnych osób.