Poprzedni rok dobiegł końca i jak co roku nadchodzi czas by dokonać jego podsumowania i  wyciągnąć  dla siebie  wnioski; czy nasze postępowanie zmierza do życia czy do śmierci, a na pewno chcielibyśmy żyć. W Starym Testamencie jeden z mądrych mężów, w swoich przypowieściach napisał: „Śmierć i życie są w mocy języka, lecz kto nim zyskuje przyjaciół, korzysta z jego owocu.” (Przyp. Sal. 18:21) Im dłużej zastanawiałem się nad tym wersetem, tym bardziej podziwiam mądrość Salomona, który w tak krótkim zdaniu zawarł tak dużo treści. Można powiedzieć, że zawarł w nim cel i podstawy istnienia człowieka. Chciałbym zastanowić się nad kilkoma elementami tej wypowiedzi:

• Po pierwsze – nad samym życiem
• Po drugie – nad śmiercią
• Po trzecie – nad elementami stanowiącymi o jakości i celowości istnienia.

W Księdze Psalmów 111:10 czytamy, że „początkiem mądrości jest bojaźń Pana; wszyscy, którzy ją okazują, są prawdziwie mądrzy”. Tej bojaźni Pańskiej uczy Biblia – najważniejsza księga świata. Najważniejsza, ponieważ uczy ona o przeszłości, teraźniejszości i przyszłości – uczy o tym, co było, co jest i co będzie. I wszystko, cokolwiek pisze, jest prawdziwe – prawdziwe jest to, co pisze o Bogu, i prawdziwe jest to, co pisze o człowieku. Jest to więc księga Boga i księga człowieka – uczy ona, jaki jest Bóg – wielki w mocy, miłości, mądrości i sprawiedliwości i uczy o tym, jaki jest człowiek – niegdyś doskonały, przebywający na co dzień z Bogiem, potem odpadły od tej społeczności i grzeszny, ale też od tego czasu podejmujący nieustannie i w najróżniejszy sposób próby dotarcia z powrotem do Boga.

Sześć "dni stworzenia", o których mowa jest w pierwszym rozdziale Księgi Rodzaju, nie odnoszą się do pierwszego dzieła stwarzania wszechświata, ale do przygotowania naszej ziemi do utrzymywania życia, w szczególności życia ludzkiego. Dowiadujemy się, że ziemia istniała przed rozpoczęciem tych "dni" stworzenia. „A ziemia była pustkowiem i chaosem; ciemność była nad otchłanią, a Duch Boży unosił się nad powierzchnią wód.” (1 Moj. 1:2)

Czytając ten artykuł, zapewne będziesz już, drogi Czytelniku po czasie obchodzenia święta Pamiątki ustanowionej przez Jezusa Chrystusa lub jak większość chrześcijan przyzwyczaiło się mówić –  świętach Wielkanocnych. Dla Ciebie jak i dla mnie, którzy czytamy Ewangelię, słowa o chlebie i winie są nieodłącznym elementem tego okresu w roku. Ale czy zastanawiałeś się kiedyś dlaczego chleb, bo o nim dzisiaj będę pisał, stał się tak ważnym symbolem tego niezwykłego święta?

Zapewne powiesz, że Jezus sam swoim własnym nakazem powołał do życia ten symbol, mówiąc słowa:  „A gdy oni jedli, wziąwszy Jezus chleb, a pobłogosławiwszy łamał, i dał uczniom i rzekł: Bierzcie, jedzcie, to jest ciało moje.” (Mat 26:26) Masz rację, to bezpośrednie zalecenie stało się podstawą dla wielu chrześcijan, aby tak właśnie rozumieć. Pomyślmy jednak o tym jak było kiedyś, gdy Jezus mówił te słowa. Czy wówczas uczniowie rozumieli i przeczuwali straszne chwile, które za chwilę nastąpią? Czy wiedzieli co spotka ich nauczyciela za kilka godzin? Czy przygotowali się tak, jak my dzisiaj staramy się to robić?