Kiedy śmierć zapuka do drzwi, to oprócz tragedii niesie ze sobą zwątpienie. Inaczej było w Betanii: tam nadzieja była żywa, nie umarła. Na sześć dni przed śmiercią Chrystusa, dom Marii, Marty i Łazarza został wypełniony miłą wonnością. Opisuje to ewangelista Jan w 12 rozdziale, wersetach 1-7:

„A na sześć dni przed Paschą poszedł Jezus do Betanii, gdzie był Łazarz, który umarł, a którego Jezus wzbudził z martwych. Tam więc przygotowali mu wieczerzę, a Marta posługiwała, Łazarz zaś był jednym z tych, którzy z nim siedzieli przy stole; A Maria wzięła funt czystej, bardzo drogiej maści nardowej, namaściła nogi Jezusa i otarła je swoimi włosami, a dom napełnił się wonią maści. A Judasz Iskariot, jeden z uczniów jego, syn Szymona, który miał go wydać, rzekł: Czemu nie sprzedano tej wonnej maści za trzysta denarów i nie rozdano ubogim? A to rzekł nie dlatego, iż się troszczył o ubogich, lecz ponieważ był złodziejem, i mając sakiewkę, sprzeniewierzał to, co wkładano. Tedy rzekł Jezus: Zostaw ją; chowała to na dzień mojego pogrzebu.” (Jan. 12:1-7)

Maria wylewając pachnący olejek złagodziła napięcie Pana Jezusa przed trudnym dla niego czasem. Czasem zdrady, osamotnienia, oskarżenia, zaparcia się i wreszcie śmierci. Dziś Wielkanoc jest największym świętem chrześcijan.

„Przez co świat ówczesny, zalany wodą, zginął” (2 Piotr. 3:6).

Prawie wszystko co wiemy na temat świata przed potopem, zostało opisane w pierwszych 6-ciu rozdziałach 1 Moj. Najwyraźniej wolą Boga było przekazanie jedynie skróconego opisu tamtych czasów. Uczeni nazywają tamten okres „przedpotopowym”. Kilka oderwanych od siebie fragmentów Pisma Świętego zawiera dodatkowe informacje o tamtych czasach, jednak ostatecznie przy tak skróconym opisie tak rozległego okresu, pozostaje nam więcej pytań niż odpowiedzi.

Pytanie: Przypowieść Pana Jezusa o bogaczu i Łazarzu padła w konkretnym kontekście kulturowym: Poganie wierzyli w krainę umarłych, z której (prawie) wcale nie wracało się do żywych, dzielącą się na część miłą i straszną, Żydzi okresu międzytestamentowego - sądząc po apokryfach, Filonie, Flawiuszu i Talmudzie - chyba w większości wierzyli w duszę nieśmiertelną, może nawet w preegzystencję duszy, w "gan Eden", ale też że poganie istnieją tylko, by się stać paliwem w gehennie. Przypowieść to zmyślona opowieść. Niemniej zdaje się się, że każda przypowieść Pana Jezusa nawiązuje w szczegółach do realiów. Czy zatem nie byłoby uczciwie przyznać, że przypowieść o bogaczu i Łazarzu to nawiązanie do realiów życia po śmierci? Czy nie skłania ona do odrzucenia kondycjonalizmu, a nawet anihilacjonizmu?

Silnym argumentem za odrzuceniem byłaby też druga część Apokalipsy, odczytywana w najprostszy literalny sposób. A przecież najważniejsze są objawienia (1) przez Pana Jezusa, (2) późniejsze, (3) bardziej szczegółowe. Powyższa przypowieść oraz druga część Apokalipsy spełnia wszystkie te kryteria.

Jestem szczerze, na ile słaby człowiek może, zainteresowany, czego Pismo uczy na ten temat.

Pytanie: Mam pytanie dotyczące chrztu. Kto może mnie ochrzcić? Oprócz większości religi chrześcijańskich żadna mi nie odpowiada w 100%, które są bliższe poznania i warto za nimi podążać i czy jest to niezbędne żeby być zbawionym?