Czy Pismo święte uczy o zniszczeniu ziemi? Jak czytać symbolikę proroctw biblijnych? „A dzień Pański nadejdzie jak złodziej; wtedy niebiosa z trzaskiem przeminą, a żywioły rozpalone stopnieją, ziemia i dzieła ludzkie na niej spłoną. Skoro to wszystko ma ulec zagładzie, jakimiż powinniście być wy w świętym postępowaniu i w pobożności,  jeżeli oczekujecie i pragniecie gorąco nastania dnia Bożego, z powodu którego niebiosa w ogniu stopnieją i rozpalone żywioły rozpłyną się?  Ale my oczekujemy, według obietnicy nowych niebios i nowej ziemi, w których mieszka sprawiedliwość.” (2 Piotr 3:10-13)

Adam Clarke (1762-1832) był brytyjskim teologiem Metodystą i uczonym w Piśmie Świętym. Napisał komentarz do Biblii, którego przygotowanie zajęło mu czterdzieści lat. Oto co napisał o zmartwychwstaniu w trzecim przypisie końcowym, następującym po zapisie 1 Kor. 15:

„Wydaje się, że doktryna o zmartwychwstaniu była poddawana dużo głębszej refleksji za czasów wczesnego Chrześcijaństwa, niż to ma miejsce teraz. Dlaczego? Apostołowie bezustannie ją podkreślali i na jej podstawie zachęcali naśladowców Chrystusa do wytrwałości, posłuszeństwa i radości. Ich współcześni następcy rzadko tę doktrynę wspominają! Tak jak apostołowie nauczali, tak prości Chrześcijanie wierzyli; tak jak my nauczamy, tak nasi słuchacze wierzą. W Ewangelii nie ma drugiej doktryny, na którą położony byłby równie duży nacisk; współcześnie nie ma zaś doktryny, która byłaby bardziej pomijana w naukach!”

Kontynuując nasze rozważania przejdźmy do drugiego pytania Mistrza: „… a wy za kogo mnie uważacie?”. Na to odezwał się Szymon Piotr i powiedział: „…Tyś jest Chrystus, Syn Boga żywego.” (Ew. Mateusza 16:15,16) Wyjaśnijmy w tym miejscu dwie rzeczy: jakie jest znaczenie słowa Chrystus oraz kiedy Jezus nim się stał. Termin Chrystus jest tożsamy z tytułem Mesjasz. Z tym, że ten pierwszy wywodzi się z języka greckiego, a drugi z hebrajskiego. Oba słowa tłumaczy się jako pomazaniec. Nasz Pan stał się nim po swym chrzcie. Właśnie w Jordanie jesienią 29r. n.e. BÓG, przez swego ducha, wykonał względem Jezusa konkretne dzieła.

Pan Jezus zadał kiedyś apostołom dwa pytania (Ew. Mateusza 16: 13-16). Staną się one przedmiotem naszych rozważań w tym artykule, który podzielony zostanie na dwie części. W niniejszej zajmiemy się pierwszym z pytań. Brzmiało ono: „…Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego?...” (Żydzi, przyp. red.) W odpowiedzi Jezus usłyszał, że jedni uważają go za Jana Chrzciciela, inni twierdzą, że jest Eliaszem, kolejni, że Jeremiaszem, a jeszcze następni, że jednym z proroków. Te odpowiedzi świadczą, że Pan Jezus był bardzo popularną osobą, choć ludzie zarazem nie rozumieli ani kim jest, ani jakie znaczenie ma jego praca.