Kiedy pytałem moich przyjaciół, moich znajomych na temat ich wiary, w co wierzą i dlaczego taka jest ich wiara, otrzymywałem różne odpowiedzi. Najczęściej usłyszałem: „tak wierzył mój dziadek, tak wierzył mój ojciec i tak ja wierzę”, bądź usłyszałem, że „tak wierzę bo tak mnie nauczono”, „wychowałem się w takiej wierze i uważam że jest ona najlepsza”.

Czy można komuś przekazać wiarę? Albo nauczyć go wiary? Można swoim dzieciom przekazać wiedzę na temat wiary, można nauczyć obrzędów religijnych, przykazań, modlitwy, moralnego życia, zgodnego z etyką chrześcijańską. Nie jest to jednak jeszcze wiara...

„Paweł zaś, według zwyczaju swego, poszedł do nich i przez trzy sabaty rozprawiał z nimi na podstawie Pism, Wywodząc i wykazując, że Chrystus musiał cierpieć i zmartwychwstać. Tym Chrystusem, mówił, jest Jezus, którego ja wam głoszę.” (Dz.Ap. 17:2-3)

Apostoł św. Paweł w trakcie drugiej podróży misyjnej, wędrując razem z Sylasem przez Amfipolis i Apolonię, przybywa do Tesaloniki. Miał w zwyczaju opowiadanie dobrej nowiny o Jezusie Zbawicielu – gdziekolwiek  przebywał. Udawał się w miejsca, gdzie zbierali się ludzie, zbierali się po to, aby czytać Pisma i aby się modlić. W mieście Tesalonika znajdowała się synagoga żydowska, wokół której zapewne skupiała się gmina żydowska. Apostoł Paweł wykorzystał ten fakt i tam na podstawie Pism – Świętych Ksiąg Starego Testamentu – dyskutował z tymi ludźmi i przedstawiał zagadnienia związane z cierpieniem i śmiercią Jezusa Chrystusa. Spodziewał się, że wśród tych ludzi znajdzie potencjalnych słuchaczy Słowa Bożego. Co zatem może oznaczać sformułowanie „Chrystus musiał cierpieć i zmartwychwstać” o którym jest mowa w tej historii? O czym opowiadał apostoł Paweł?