Czytając treść dziesięciu przykazań zapisanych w księdze Wyjścia 20:1-17, zauważamy różnicę w zapisanej treści Słowa Bożego, a tym co powszechnie znane jest jako przykazania. Po omówieniu drugiego i trzeciego przykazania spróbujemy zastanowić się nad czwartym. Zaczniemy od cytatu:

„Pamiętaj o dniu szabatu, aby go uświęcić. Sześć dni będziesz pracować i wykonywać wszystkie twe zajęcia. Dzień zaś siódmy jest szabatem ku czci Pana, Boga twego. Nie możesz przeto w dniu tym wykonywać żadnej pracy ani ty sam, ani syn twój, ani twoja córka, ani twój niewolnik, ani twoja niewolnica, ani twoje bydło, ani cudzoziemiec, który mieszka pośród twych bram. W sześciu dniach bowiem uczynił Pan niebo, ziemię, morze oraz wszystko, co jest w nich, w siódmym zaś dniu odpoczął. Dlatego pobłogosławił Pan dzień szabatu i uznał go za święty.” (Wj 20:8-11)

„Nie będziesz wzywał imienia Pana, Boga twego, do czczych rzeczy, gdyż Pan nie pozostawi bezkarnie tego, który wzywa Jego imienia do czczych rzeczy” (2 Moj. 20:7)

Wydawało by się, że to trzecie przykazanie jest jednym z najłatwiejszych do przestrzegania, gdyż wystarczy tylko nie wymieniać imienia Bożego, albo wymieniać go tylko w uzasadnionych sytuacjach. Bóg jednak nie wszystkim objawił swoje prawdziwe imię. Na czym może polegać przestrzeganie tego przykazania?

Istnieją momenty w życiu każdego człowieka, gdy zadaje sobie pytanie czy jego dotychczasowe istnienie, lub wstrząsające wydarzenie które miało miejsce było wynikiem ingerencji Istoty Wyższej czy ślepym przypadkiem. Pojawia się wtedy mnóstwo pytań. Jak poznać wolę Bożą? Czy istnieje przeznaczenie? Czy człowiek ma zupełnie wolną wolę? Czy taki sam sposób postępowania Bożego jest z osobami będącymi z nim w społeczności jak i osobami żyjącymi na sposób cielesny? Jaka jest nasza osobista odpowiedzialność za nasze życie. Kiedy to co nas spotyka jest wolą Bożą a kiedy przejawem naszego egoizmu i nieposłuszeństwa Bogu?

Kiedy pytałem moich przyjaciół, moich znajomych na temat ich wiary, w co wierzą i dlaczego taka jest ich wiara, otrzymywałem różne odpowiedzi. Najczęściej usłyszałem: „tak wierzył mój dziadek, tak wierzył mój ojciec i tak ja wierzę”, bądź usłyszałem, że „tak wierzę bo tak mnie nauczono”, „wychowałem się w takiej wierze i uważam że jest ona najlepsza”.

Czy można komuś przekazać wiarę? Albo nauczyć go wiary? Można swoim dzieciom przekazać wiedzę na temat wiary, można nauczyć obrzędów religijnych, przykazań, modlitwy, moralnego życia, zgodnego z etyką chrześcijańską. Nie jest to jednak jeszcze wiara...