Ale powie ktoś, że przecież Jezus sam nie jeden raz używał słowa piekło i ogień piekielny w swoim nauczaniu. To prawda - tak przekazują autorzy ewangelii. Przykłady: „A Ja wam powiadam, że każdy, kto się gniewa na brata swego, pójdzie pod sąd, a kto by rzekł bratu swemu: Racha, stanie przed Radą Najwyższą, a kto by rzekł: Głupcze, pójdzie w ogień piekielny”(Mat 5:22 NP); „Jeśli tedy prawe oko twoje gorszy cię, wyłup je i odrzuć od siebie, albowiem będzie pożyteczniej dla ciebie, że zginie jeden z członków twoich, niż żeby całe ciało twoje miało pójść do piekła” (Mat 5:29 NP; podobnie Mat 10:28; 18:8.9; 23:33).

Z nauką o duszy nieśmiertelnej łączy się ściśle również niebiblijna nauka o tzw. życiu pozagrobowym - o wędrówce dusz, ich pobycie w piekle, czyśćcu czy niebie (p. "Katechizm kościoła katolickiego", s. 254-259). Tymczasem nawet niektórzy katoliccy egzegeci biblijni stwierdzają jakby z żalem, że Biblia nie mówi nic o życiu pozagrobowym, tak więc system wymienionych miejsc jest znowu rezultatem pomieszania nadziei chrześcijan z pogańską wyobraźnią starożytnych Greków: "w państwie Hadesa [boga świata zmarłych]  znajdował się Tartar - miejsce kary, i Pola Elizejskie (Elizjum) - siedziba dusz szczęśliwych" ("Wielka encyklopedia powszechna" PWN, t. IV, 1964, s. 521; p. też "Słownik kultury antycznej". Grecja, Rzym, red. L. Winniczuk, 1986, wyd. 4., s. 175). Mimo swojego oczywistego niebiblijnego, nieewangelijnego pochodzenia naukę o tzw. życiu pozagrobowym uważa się za chrześcijańską i dla jej utrzymania byłoby się gotowym nawet wyrzec prawd Biblii (H. Coward, "Życie po śmierci w wielkich religiach", 2003, s. 47,  49).  

Biblia nie mówi nic o duszy nieśmiertelnej; stwierdzają to nie tylko bibliści, ale także badacze dziejów myśli ludzkiej  (por. np. W. Tatarkiewicz, "Historia filozofii", t. I, wyd. 5, 1959, s. 244). Natomiast nauka o nieśmiertelności duszy jest właściwa różnym religiom pogańskim. Śmierć jest czymś tak niepojętym, że nie mogła i nie może się pomieścić w umysłach ludzi. "Oto ten człowiek był żywy, rozmawiał z nami, a teraz oto leży martwy - niemożliwe, żeby już nie istniał" - rozumują. To przekonanie dawało upust bogatej wyobraźni, różnej u różnych ludów i kultur i stało się źródłem różnych przekonań o życiu po śmierci (por. H. Coward red., "Życie po śmierci w wielkich religiach", 2003). 

W wersetach Nowego Testamentu dusza jest przekładem greckiego wyrazu psyche, który jest odpowiednikiem hebr. nefesz. A co powiemy o wersecie z Mat 10:28? Czy nie wynikałby z niego jednak dualizm ciała i duszy? Osobną uwagę należy poświęcić dwóm wersetom, które mogłyby sprawiać trudność w rozumieniu. ”I nie bójcie się tych, którzy zabijają ciało, ale duszy zabić nie mogą; bójcie się raczej tego, który może i duszę i ciało zniszczyć w piekle (Mat 10,28 NP; BT, też BPozn; BGd: w piekielnym ogniu)”.