Jak co roku zasiadając do Pańskiej wieczerzy, łączymy nasze myśli z Naszym Panem i z tą chwilą kiedy On w wieczerniku wypowiedział słowa „gorąco pragnąłem spożyć tą wieczerzę paschalną z wami przed moją męką”. Podobnie i my nie tylko z nakazu albo z obowiązku przystępujemy do stołu pańskiego, lecz z potrzeby serca i naszego uczucia miłości i wdzięczności do Boga i Jego Syna Jezusa za przygotowane dzieło zbawienia. Chcemy spożywać tą wieczerzę w gronie ludu Bożego i w przekonaniu że Pan jest z nami tak jak zapowiedział: „gdzie was jest dwóch lub trzech zgromadzonych w moim imieniu to ja  jestem z wami”.

Pan Jezus w ostatnich dniach swojego życia przybył do Jerozolimy. Czytając opisy z kart Ewangelii, zauważamy, że bardzo często nauczał w tym czasie w świątyni. Wykorzystywał sposobność, kiedy gromadzili się ludzie, aby dać świadectwo Prawdzie. Śledząc chronologiczny zapis Jego pobytu w Jerozolimie, można zauważyć, iż pewne stronnictwa pieczołowicie trudniły się tym, aby zadać mu takie pytanie, po którym jego odpowiedź dałaby im możliwość skazania Go za bluźnierstwo. Następuje szereg spotkań. Przychodzą z pytaniem zarówno saduceusze jak i faryzeusze, wspierani przez uczonych w piśmie. Nikt nie mógł jednak sprostać mądrości Nauczyciela. Naradzali się, wymyślali podchwytliwe pytania, wszystko na darmo. Kiedy Jezus odpowiadał, wszyscy zdumiewali się Jego nauką. 22 rozdział Ewangelii Mateusza to pewien ciąg przyczynowo skutkowy. Próba mocowanie się dwóch stronnictw, które podchwyci Jezusa w słowie. Przychodzą raz jedni raz drudzy. Końcowy fragment tego rozdziału opisuje jednak pewną odmienną sytuację.

Istota mszy zasadza się na trzech filarach: przeistoczeniu chleba i wina w rzeczywiste ciało Chrystusa, złożeniu z powstałego w ten sposób Zbawiciela jako ofiarę nieustającą oraz spożyciu eucharystii czyli komunii. Jest to kluczowy sakrament dla znaczącej większości chrześcijan żyjących w Polsce. Spójrzmy na ceremonię Ostatniej Wieczerzy Pańskiej poprzez perspektywę Pisma świętego, rozważając poszczególne jej elementy w świetle biblijnego zapisu.

Kontynuując nasze rozważania przejdźmy do drugiego pytania Mistrza: „… a wy za kogo mnie uważacie?”. Na to odezwał się Szymon Piotr i powiedział: „…Tyś jest Chrystus, Syn Boga żywego.” (Ew. Mateusza 16:15,16) Wyjaśnijmy w tym miejscu dwie rzeczy: jakie jest znaczenie słowa Chrystus oraz kiedy Jezus nim się stał. Termin Chrystus jest tożsamy z tytułem Mesjasz. Z tym, że ten pierwszy wywodzi się z języka greckiego, a drugi z hebrajskiego. Oba słowa tłumaczy się jako pomazaniec. Nasz Pan stał się nim po swym chrzcie. Właśnie w Jordanie jesienią 29r. n.e. BÓG, przez swego ducha, wykonał względem Jezusa konkretne dzieła.