Od piątego rozdziału Ewangelia Mateusza jest już troszkę inna. Mateusz nie skupia już się na aspektach historycznych Mesjasza, nie przedstawia już z takim natężeniem dowodów proroczych na autentyczność Mesjaństwa Chrystusa, ale skupia się przede wszystkim na nauczaniu. Ponad to fragment Ew. Mateusza rozdz. 5-7 jest dobrze znany chrześcijanom jako tzw. „Kazanie na Górze”. Znajomość tych trzech rozdziałów jest uzasadniona tym, że na dość krótkiej przestrzeni tekstowej, zostało zawarte całe mnóstwo nauk, które śmiało możemy określić mianem podstawowych.

„Tedy Jezus, widząc tłumy, wstąpił na górę. A gdy usiadł, przystąpili do niego jego uczniowie. I otworzywszy usta swoje, nauczał ich, mówiąc” (Mat. 5:1-2). Piąty rozdział jest kontynuacją poprzednich wydarzeń, jak choćby z Mat. 4:23-25, zatem słusznym się wydaje opis, jakoby Jezus ze względu na dużą liczbę ludności, która była obok niego, wstąpił na górę, aby być lepiej widocznym i słyszalnym, gdyż uważał, że to odpowiedni moment, aby przekazać pierwsze tak istotne lekcje. Jezus zaczyna swoją mowę od ośmiu błogosławieństw. Wymienia osiem przypadków, które w oczach świata nie zasługują na zbytnie uznanie, lecz w oczach Bożych, ludzie którzy w pewien sposób są tam opisani, są oczywistymi kandydatami do życia w Królestwie. Przeanalizujmy te przypadki.

Od momentu chrztu Jezus już działa jawnie. O ile zdarzenia na pustyni miały wyraz indywidualny, to wszystko to co dzieje się po Mat 4:11 ma już charakter zdecydowanie jawny i publiczny. Pojawiają się pierwsze nauki, pierwsze rozmowy. Zaczyna być głoszona ewangelia o Królestwie Bożym. Dzisiejszy rozważany przez nas fragment Ew. Mateusza, nakreśla ogólny zarys tego co wokół Jezusa się działo.

Zaraz po chrzcie, który to miał miejsce w Betabarze za Jordanem (Jana 1:28), możemy śmiało powiedzieć, że Jezus z Nazaretu rozpoczyna swoją misję. Od tego momentu czytamy o Jego naukach i przypowieściach. W poprzednim artykule zwróciłem pokrótce uwagę na aspekt chrztu Duchem Św., w rozważanym przez nas fragmencie już na początku 4. rozdziału czytamy dość dziwne i niezrozumiałe słowa: „Wtedy Duch zaprowadził Jezusa na pustynię, aby go kusił diabeł” (Mat. 4:1).

Między wydarzeniami drugiego i trzeciego rozdziału mija około 30 lat. Żaden ewangelista nie opisuje faktów z dzieciństwa Jezusa, prócz wspomnianego już wielokrotnie św. Łukasza, który jako jedyny zamieszcza opis pewnego wydarzenia (Łuk. 2:39-52). Jest to dość zagadkowe, gdyż można przypuszczać, że przez te 30 lat zdarzyło się o wiele więcej aniżeli tylko wydarzenie opisane przez św. Łukasza. Jednak, chrześcijanie powinni być tutaj troszkę powściągliwi. Otóż zauważmy, że autorzy Ewangelii pisali pod natchnieniem Ducha Świętego, a więc najwyraźniej taka była wola Boga. Ma to też swoje uzasadnienie. Otóż misja Jezusa rozpoczęła się nie wcześniej, aniżeli od momentu jego chrztu w Jordanie. Jeśli chcielibyśmy opisywać dzieje Jezusa musimy zacząć od początku, a był nim chrzest. Chrzest w swojej symbolice sprawia, że tak naprawdę w praktyce, człowiek staje się chrześcijaninem (człowiekiem prawdziwie oddanym Bogu), właśnie od momentu zanurzenia w wodzie.