Szczęśliwie Wszechmogący Bóg w Swym Planie przewidział wyjście beznadziejnego stanu grzechu, przemocy i śmierci – jest nim ofiarnicza śmierć Jezusa Chrystusa, nazwana w Biblii okupem.

„Skoro bowiem przyszła przez człowieka śmierć, przez człowieka też przyszło zmartwychwstanie. Albowiem jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy zostaną ożywieni.” (1 Koryntian 15:21-22) Idea okupu pokazana w Biblii w piękny sposób pokazuje nam harmonię głównych przymiotów Bożych: sprawiedliwości, miłości, mądrości i mocy. Pokazuje nam ona, że można być bezwzględnie sprawiedliwym i jednocześnie doskonale miłującym.

Pragnę się dzisiaj z Wami podzielić tematem, który nazwałem: „Droga do chwały”. Pisać będę o pierwotnej chwale jaką miał doskonały człowiek Adam, o skutkach grzechu a także o drodze uwolnienia z niewoli grzechu. Szczególną wagę jednak będziemy zwracać na lekcje moralne związane z tymi naukami biblijnymi.

Adam został stworzony jako ukoronowanie stworzenia Bożego. Psalmista mówi: „Albowiem mało mniejszym uczyniłeś go od Aniołów, chwałą i czcią ukoronowałeś go.” (Psalmów 8:6)

Pan Jezus podczas swej ziemskiej misji spotkał wielu ludzi. Jednym z nich był nieznany z imienia młody i bogaty dostojnik żydowski. Historię tę relacjonują trzej ewangeliści: Mateusz, Marek i Łukasz. Fakt, że trzy księgi Nowego Testamentu poświęcają temu spotkaniu sporo uwagi, świadczy, że ma ona dużą wartość pouczającą dla wszystkich, którzy chcą prawidłowo rozwijać się jako naśladowcy Pana Jezusa.

„Nastąpi zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych” (Dz. Ap. 24:15) Adam Clarke (1762-1832) był brytyjskim teologiem Metodystą i uczonym w Piśmie Świętym. Napisał komentarz do Biblii, którego przygotowanie zajęło mu czterdzieści lat. Oto co napisał o zmartwychwstaniu w trzecim przypisie końcowym, następującym po zapisie 1 Kor. 15:

„Wydaje się, że doktryna o zmartwychwstaniu była poddawana dużo głębszej refleksji za czasów wczesnego Chrześcijaństwa, niż to ma miejsce teraz. Dlaczego? Apostołowie bezustannie ją podkreślali i na jej podstawie zachęcali naśladowców Bożych do wytrwałości, posłuszeństwa i radości. Ich współcześni następcy rzadko tę doktrynę wspominają! Tak jak apostołowie nauczali, tak prości Chrześcijanie wierzyli; tak jak my nauczamy,  tak nasi słuchacze wierzą. W Ewangelii nie ma drugiej doktryny, na którą położony byłby równie duży nacisk; współcześnie nie ma zaś doktryny, która byłaby bardziej pomijana w naukach!”.