Czytając ten artykuł, zapewne będziesz już, drogi Czytelniku po czasie obchodzenia święta Pamiątki ustanowionej przez Jezusa Chrystusa lub jak większość chrześcijan przyzwyczaiło się mówić –  świętach Wielkanocnych. Dla Ciebie jak i dla mnie, którzy czytamy Ewangelię, słowa o chlebie i winie są nieodłącznym elementem tego okresu w roku. Ale czy zastanawiałeś się kiedyś dlaczego chleb, bo o nim dzisiaj będę pisał, stał się tak ważnym symbolem tego niezwykłego święta?

Zapewne powiesz, że Jezus sam swoim własnym nakazem powołał do życia ten symbol, mówiąc słowa:  „A gdy oni jedli, wziąwszy Jezus chleb, a pobłogosławiwszy łamał, i dał uczniom i rzekł: Bierzcie, jedzcie, to jest ciało moje.” (Mat 26:26) Masz rację, to bezpośrednie zalecenie stało się podstawą dla wielu chrześcijan, aby tak właśnie rozumieć. Pomyślmy jednak o tym jak było kiedyś, gdy Jezus mówił te słowa. Czy wówczas uczniowie rozumieli i przeczuwali straszne chwile, które za chwilę nastąpią? Czy wiedzieli co spotka ich nauczyciela za kilka godzin? Czy przygotowali się tak, jak my dzisiaj staramy się to robić?

Gdy się przybliżyło święto Paschy, Jezus wraz z Jego dwunastoma apostołami przybył do Betanii, nieopodal Jerozolimy, aby mogli spożywać Wieczerzę Paschalną w tym świętym mieście. Nasz Pan wiedział, że zbliżył się czas kiedy, miał cierpieć i umrzeć z rąk jego wrogów, zgodnie z tym jak zapowiadał swoim uczniom – aby dokonać zadośćuczynienia za grzechy ludzkości.

 „A w pierwszy dzień Przaśników przystąpili do Jezusa uczniowie i zapytali: Gdzie chcesz, abyśmy ci przygotowali wieczerzę paschalną? A On rzekł: Idźcie do miasta, do wiadomego nam człowieka i powiedzcie mu: Nauczyciel mówi: Czas mój bliski, u ciebie urządzę Paschę z uczniami moimi. I uczynili uczniowie tak, jak im polecił Jezus, i przygotowali Paschę. A gdy nastał wieczór, usiadł przy stole z dwunastoma uczniami. I gdy oni jedli, rzekł: Zaprawdę powiadam wam, iż jeden z was wyda mnie. I bardzo zasmuceni poczęli mówić do niego jeden po drugim: Chyba nie ja, Panie? A On, odpowiadając, rzekł: Kto ze mną umaczał rękę w misie, ten mnie wyda. Syn Człowieczy wprawdzie odchodzi, jak o nim napisano, ale biada temu człowiekowi, przez którego Syn Człowieczy będzie wydany! Lepiej by mu było, gdyby się ów człowiek nie urodził. A odpowiadając Judasz, który go wydał, rzekł: Chyba nie ja, Mistrzu? Powiedział mu: Ty powiedziałeś. A gdy oni jedli, wziął Jezus chleb i pobłogosławił, łamał i dawał uczniom, i rzekł: Bierzcie, jedzcie, to jest ciało moje. Potem wziął kielich i podziękował, dał im, mówiąc: Pijcie z niego wszyscy; Albowiem to jest krew moja nowego przymierza, która się za wielu wylewa na odpuszczenie grzechów. Ale powiadam wam: Nie będę pił odtąd z tego owocu winorośli aż do owego dnia, gdy go będę pił z wami na nowo w Królestwie Ojca mego. A gdy odśpiewali hymn, wyszli ku Górze Oliwnej.” (Mat. 26:17-30)

„Przez co świat ówczesny, zalany wodą, zginął” (2 Piotr. 3:6) Prawie wszystko co wiemy na temat świata przed potopem, zostało opisane w pierwszych 6-ciu rozdziałach księgi Rodzaju (1 Mojżeszowej). Najwyraźniej wolą Boga było przekazanie jedynie skróconego opisu tamtych czasów. Uczeni nazywają tamten okres „przedpotopowym”. Kilka oderwanych od siebie fragmentów Pisma Świętego zawiera dodatkowe informacje o tamtych czasach, jednak ostatecznie przy tak skróconym opisie tak rozległego okresu, pozostaje nam więcej pytań niż odpowiedzi.

Wszystko, co istnieje, funkcjonuje i żyje według pewnych praw, ma swego konstruktora, mistrza, budowniczego, itp. Cały wszechświat, każdy organizm roślinny, zwierzęcy i ludzki, każda tkanka w ciele ludzkim i każda komórka i ich funkcje zostały zaplanowane przez wielkiego konstruktora, którym jest BÓG. On jedyny jest STWÓRCĄ wszystkiego.

Z tej zdolności ON dał także cząstkę człowiekowi, który też jest ( w ograniczeniu ) istotą twórczą, przez co ma w sobie podobieństwo Boże.

W planie Bożym było i jest, aby człowiek służył MU z własnej woli i miłował GO tak, jak ON miłuje człowieka. Jako dowód podobieństwa Swego dał także człowiekowi pewien zakres wolnej woli, decyzji, wyboru.

Jednak człowiek pod złym wpływem szatana odszedł od BOGA. Przed tym odejściem BÓG ostrzegał, ale od tego kroku nie powstrzymał go, w celu dania mu możności przekonania się, że odejście od BOGA przynosi ruinę i śmierć. O tym człowiek sam musi się przekonać i do Boga z własnej chęci wrócić. Powrót ten wynika z poznania złej drogi i chęci powrotu do BOGA w szczerej miłości i oddanie się BOGU na zawsze.

Proces ten możemy nazwać: „DROGĄ DO ZBAWIENIA”, a tą „DROGĄ DO ZBAWIENIA JEST JEZUS, Który w okazanej miłości Bożej umarł za nas, po to, żeby nas wykupić z grzechu i śmierci. W ten sposób Bóg pokazał człowiekowi, że chce aby wszyscy ludzie byli zbawieni i w tym celu przygotował odkupienie. Ale człowieka do tego zbawienia nie zmusza i nie czyni tego bez jego woli i zgody, nawet więcej Bóg chce żeby człowiek sam chciał być zbawionym i o to zbawienie się starał i szukał drogi do zbawienia.