Pewnego dnia Pan Jezus modlił się. Kiedy zakończył swoją modlitwę, któryś z jego uczniów rzekł do niego: "Panie, naucz nas modlić się, jak i Jan nauczył uczniów swoich."  Jezus nauczył wtedy swoich naśladowców słów modlitwy, przy pomocy których można zwracać się do Pana Boga. Słowami tej modlitwy modlą się po dzień dzisiejszy ludzie na całej ziemi. W słowach tej modlitwy znajdujemy taki zapis: „Przyjdź królestwo twoje; bądź wola twoja jako w niebie, tak i na ziemi.”  Mat. 6:10 (BG). Zastanowimy się na podstawie innych wersetów Pisma Świętego jakie jest znaczenie terminu „wola Boża”. Jak można zrozumieć niebo i ziemię w ujęciu biblijnym?

Gdy widzimy, że dzieje się coś bardzo złego albo wyczuwamy jakieś zagrożenie, to mówimy „koniec świata”. Kiedy zauważymy wielki grzech i bezprawie to chcemy powiedzieć „Sodoma i Gomora” jako synonim zniszczenia zła. Chcielibyśmy to zło oddalić od siebie. Skąd wzięły się takie powiedzenia, które są powszechnie znane i używane przez ludzi stających w obliczu jakiegoś zagrożenia?

O końcu świata słyszymy też z ust wielu przepowiadaczy przyszłości, którzy w katastroficzny sposób opisują zniszczenie planety ziemi oraz zagładę wszystkich ludzi. Czy teraz ta ziemia i to niebo ma być zniszczone tylko dlatego, że ludzie czynią zło i nie chcą się naprawić? Czy należy bać się końca świata?

Kiedy pytałem moich przyjaciół, moich znajomych na temat ich wiary, w co wierzą i dlaczego taka jest ich wiara, otrzymywałem różne odpowiedzi. Najczęściej usłyszałem: „tak wierzył mój dziadek, tak wierzył mój ojciec i tak ja wierzę”, bądź usłyszałem, że „tak wierzę bo tak mnie nauczono”, „wychowałem się w takiej wierze i uważam że jest ona najlepsza”.

Czy można komuś przekazać wiarę? Albo nauczyć go wiary? Można swoim dzieciom przekazać wiedzę na temat wiary, można nauczyć obrzędów religijnych, przykazań, modlitwy, moralnego życia, zgodnego z etyką chrześcijańską. Nie jest to jednak jeszcze wiara...

„Paweł zaś, według zwyczaju swego, poszedł do nich i przez trzy sabaty rozprawiał z nimi na podstawie Pism, Wywodząc i wykazując, że Chrystus musiał cierpieć i zmartwychwstać. Tym Chrystusem, mówił, jest Jezus, którego ja wam głoszę.” (Dz.Ap. 17:2-3)

Apostoł św. Paweł w trakcie drugiej podróży misyjnej, wędrując razem z Sylasem przez Amfipolis i Apolonię, przybywa do Tesaloniki. Miał w zwyczaju opowiadanie dobrej nowiny o Jezusie Zbawicielu – gdziekolwiek  przebywał. Udawał się w miejsca, gdzie zbierali się ludzie, zbierali się po to, aby czytać Pisma i aby się modlić. W mieście Tesalonika znajdowała się synagoga żydowska, wokół której zapewne skupiała się gmina żydowska. Apostoł Paweł wykorzystał ten fakt i tam na podstawie Pism – Świętych Ksiąg Starego Testamentu – dyskutował z tymi ludźmi i przedstawiał zagadnienia związane z cierpieniem i śmiercią Jezusa Chrystusa. Spodziewał się, że wśród tych ludzi znajdzie potencjalnych słuchaczy Słowa Bożego. Co zatem może oznaczać sformułowanie „Chrystus musiał cierpieć i zmartwychwstać” o którym jest mowa w tej historii? O czym opowiadał apostoł Paweł?