Godzina 3 rano. Mam jeszcze dużo czasu, wędkę zarzucę około 4.30, jak tylko zaświta. Poranna mgła sprawia, że droga się wydłuża, ale to nawet lepiej, bo znowu mogę pomodlić się do mojego Boga o znak, że mnie słyszy…

Ten obraz mam w głowie do dziś.

Wyłączam magnetofon i ściskając mocniej kierownicę wypowiadam słowa: Ojcze nasz, któryś jest w Niebie i każdy wie, co dalej, więc czas wyjaśnić, o czym piszę.