Wracając z nad morza, poczułem się jak Ap. Paweł.  „Przechodząc bowiem i oglądając wasze świętości, znalazłem…” Dz.Ap. 17:23, a dokładniej ujrzałem w oddali wielki posąg. Oświetlony i lśniący, swym blaskiem oznajmiał, że musi tam stać coś niesamowitego.

Gdy tak z kilometra na kilometr zbliżałem się ku tej figurze, moim oczom ukazał się wielki pomnik, przedstawiający Jezusa Chrystusa. Ogromny monument o wysokości 36 metrów i szacowanej wadze 470 ton, wskazuje, iż został wykonany by okazać wielką cześć zasłużonemu człowiekowi- Mesjaszowi. Czy Jezus za to, co pokazał całym swoim życiem, za to, że umarł za każdego człowieka i wskazał ścieżkę do Nieba, powinien być uwielbiany, powinno składać Mu się cześć? Owszem, jak najbardziej! Sam przecież mówi: ”Aby wszyscy czcili Syna, jak czczą Ojca. Kto nie czci Syna, ten nie czci Ojca, który go posłał” Jan. 5:23. Czy zatem forma pomnika jest właściwa?