Mój Zbawicielu, gościu mój, miły gościu,
Oto mój dom otwarty
Usiądźmy za stołem
Wszystko przygotowane
Z zapobiegliwością Marty
Lampa jarzy się złotem, śpiewają kuranty
Pośpiech zostaw za progiem
A kłopot na potem
Już złoci się herbata
W czarkach skrzy się wino
Podziel się swą mądrością, choćby odrobiną
Pozwól, by zegar stanął na godzinę
Pozwól zapomnieć troski ziemskiej przyczynę
Możeś przemierzał lądy
Domu gościnnego szukając
Możeś zgłębiał różne poglądy
I wstąpiłeś wracając
Teraz odpocznij
Słyszysz? Sączy się muzyka
Czujesz jak słowa pachną?
I z zadowolenia oko się przymyka
Zostań tutaj jeszcze choćby minutkę
I zanuć tą jedną nutkę
Z Psałterza
Głaszcząc głowę zmęczoną
Twego wiernego żołnierza
Gościu miły, przyrzeknij
Bywać u nas częściej

Słuchać Cię, patrzeć, marzyć
Czy może coś piękniejszego się zdarzyć?

Pokojem
Ozdobiona
Kraina
Oblana
Rozprzestrzeniającym się
Aromatem

Ten wyraz sześcioliterowy
Jest ozdobą ludzkiej mowy
Ozdoba to niezbyt trwała
I wręcz mała
Ale każda jej litera
W piękny zapach się ubiera.

Kiedy dostrzegasz w innych piękną niepowtarzalność
To znak, że pokora zaczęła swą działalność
Pokora to nie słabość,
Pokora to świątyni podpora.

Żyjesz droga duszo, chodzisz po tym świecie

Lecz pomyśl troszeczkę, zastanów się przecie:

Nad Twoim zbawieniem, nad losem przyszłości,

Czy Jezus prawdziwie w sercu Twoim gości?