„Paweł zaś, według zwyczaju swego, poszedł do nich i przez trzy sabaty rozprawiał z nimi na podstawie Pism, Wywodząc i wykazując, że Chrystus musiał cierpieć i zmartwychwstać. Tym Chrystusem, mówił, jest Jezus, którego ja wam głoszę.” (Dz.Ap. 17:2-3)

Apostoł św. Paweł w trakcie drugiej podróży misyjnej, wędrując razem z Sylasem przez Amfipolis i Apolonię, przybywa do Tesaloniki. Miał w zwyczaju opowiadanie dobrej nowiny o Jezusie Zbawicielu – gdziekolwiek  przebywał. Udawał się w miejsca, gdzie zbierali się ludzie, zbierali się po to, aby czytać Pisma i aby się modlić. W mieście Tesalonika znajdowała się synagoga żydowska, wokół której zapewne skupiała się gmina żydowska. Apostoł Paweł wykorzystał ten fakt i tam na podstawie Pism – Świętych Ksiąg Starego Testamentu – dyskutował z tymi ludźmi i przedstawiał zagadnienia związane z cierpieniem i śmiercią Jezusa Chrystusa. Spodziewał się, że wśród tych ludzi znajdzie potencjalnych słuchaczy Słowa Bożego. Co zatem może oznaczać sformułowanie „Chrystus musiał cierpieć i zmartwychwstać” o którym jest mowa w tej historii? O czym opowiadał apostoł Paweł?

Przenieśmy się myślami to czasów apostołów, do czasów pierwszych chrześcijan, do czasu Pierwotnego Kościoła i przyjrzyjmy się jak Pionierzy Wiary - apostołowie prowadzili dzieło głoszenia Ewangelii. Jaką nowinę opowiadali wszystkim ludziom, zarówno Żydom jak i innym narodom? Spróbujmy zastanowić się nad treścią Ewangelii Chrystusowej.

Zobaczymy, że wystąpienia i myśli wielu apostołów skupiają się właśnie na cierpieniach, śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa, podobnie jak w tej historii z Tesaloniki. Przytoczymy najważniejsze zagadnienia, o których wspominają w swoich wystąpieniach apostoł Piotr i apostoł Paweł. Ta tematyka pojawia się również w kilku wydarzeniach, kiedy pierwsi poganie przyjęli Chrystusa. Podążając myślą apostołów,  postaramy się pokrótce wykazać, że Jezus istotnie musiał cierpieć i zmartwychwstać.