OPŁATEK WIGILIJNY

Pan Jezus nie zalecił, by obchodzić rocznicę Jego urodzin, tak jak nakazał obchodzić pamiątkę Swojej śmierci. Mimo to w tym dniu tak powszechnie świę­conym możemy przyłączyć się do tych wszystkich, któ­rych serca pałają miłością do Boga i Zbawiciela  przyjmując przez wiarę ten największy dar, jaki Bóg dał człowiekowi: „...Syna swego jednorodzonego dał, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny" (Jan 3:16).

Nie mo­żemy się jednak zgodzić co do całokształtu celebrowa­nia tego święta, z jego całą otoczką, jak: choinka, opłatek, kolędowanie, czy obfitość stołu wigilijnego, na którym ma znaleźć się dwanaście dań głównych i tyleż samo dodatków. Na pewno zauważyliśmy, że ob­chodzenie tego święta sięga korzeni kultu bałwo­chwalczego narodów pogańskich jak: Babilonia, Asyria, czy Egipt i Grecja. Czy taka tradycję chcemy podtrzymywać?

Opłatek wigilijny nie ma żadnego uzasadnienia w Słowie Bożym. Zdawałoby się nam, że opłatek może być symbolem jedności, o której pisze ap. Paweł w 1 Kor. 10:17. Jest tu wspomniany, jeden chleb, który stanowi „jedno ciało", ale to odnosi się do ustanowienia przez naszego Pana Wieczerzy Pańskiej i ten „chleb" zawsze występuje łą­cznie z kielichem Pańskim, z Jego śmiercią męczeń­ską, jaką poniósł za nas wszystkich grzesznych ludzi, a nie odnosi się do dnia narodzenia Chrystusa.

Jeszcze raz odwołajmy się do proroctwa Jeremiasza 7:18, gdzie czytamy: „Dzieci zbierają drwa, a ojcowie rozniecają ogień; kobiety ugniatają ciasto, aby wypiekać placki dla królowej niebios, cudzym bogom wylewa się ofiary z płynów, aby mnie obrażać". A w 44 rozdziale i 19 wer­secie prorok dodaje: „...wypiekamy dla niej ciasta, z kształtu do niej podobne". W tym przypadku zuchwała, buntownicza odpowiedź słuchaczy stanowiła bolesny cios dla Jeremiasza, który widział bezsensowność spo­wodowaną całkowitym zaślepieniem Izraelczyków od­dających się z premedytacją bałwochwalstwu -„królowej niebios" (chodzi tu o czczoną przez Izraeli­tów boginię płodności i księżyca, jak również planetę Wenus - Isztar). Placki (opłatek), jakie były sporzą­dzane przez całe rodziny, miały kształt symbolu bogini (gwiazda lub słońce). Czy to przypadek, że opłatek ma kształt koła i jakie symbole możemy na nim zobaczyć? Ta forma została w chrześcijaństwie wprowadzona dopiero w 394 roku.

Drogi Czytelniku! Czy w tak ważnym dniu dla ludzkości, o którym pisze ap. Paweł w liście do Gal. 4:3 - „...a gdy nadeszło wypełnienie czasu, zesłał Bóg Syna Swego, który się narodził z nie­wiasty... " - mamy w dalszym ciągu witać Tego, który owinięty w pieluszki leży w żłobie? I zaśpiewać Mu, jak śpiewa się niemowlęciu, czy małemu dziecku? Moc Boża okazana w zmartwychwstaniu Jezusa Chrystusa wy­maga, abyśmy Mu oddali cześć i chwałę jako Królowi Królów, który jest ramieniem wyciągniętym swojego Ojca, obdarzonym władzą wynikającą z tytułów proroctwa Izajasza 9:6 jako - Cudowny Doradca, Bóg Mocny, Ojciec Odwieczny, Książę Pokoju - „Jaką (Bóg) okazał w Chrystusie Jezusie, gdy wzbudził Go z martwych i posadził po prawicy swojej w niebie ponad wszelką nadziemską władzą i zwierzchnością, i mocą, i panowaniem, i wszelkim imieniem, jakie może być wy­mienione, nie tylko w tym wieku, ale i w przyszłym; i wszystko poddał pod nogi jego, a Jego samego ustanowił ponad wszystkim Głową Kościoła" (Efez. 1:20). „Aby na imię Jezusa zginało się wszelkie kolano na niebie i na ziemi, i pod ziemią, i aby wszelki język wyznawał, że Jezus Chrystus jest Panem ku chwale Boga Ojca"  (Fil. 2:10-11).